Dag 7.09.13 - Nog 100 dagen te gaan!
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
07 November 2016 | Nederland, Rosmalen
Joehoe!!! Met vandaag erbij nog maar 100 dagen te gaan. En deze 100 dagen gaan in het teken staan van aftellen, heel veel aftellen.
Het zijn zowel in positieve als negatieve zin de laatste loodjes. Met alle ups en downs die daar bij horen.
In de categorie van 'brutale vragen' de volgende: afgelopen week stonden er ineens overdag twee mannen bij mij aan de deur. Na een vriendelijk 'Hallo' kwam al snel de vraag - 'Hoe gaat u om met leven en de dood?' (of iets dergelijks, de daadwerkelijke vraag kan ik me door de instant stress die ontstond geeneens meer herinneren) Uh...'Sorry dat is hier nogal een gevoelig onderwerp en daar wil ik niet over praten'. Vond ik al heel ad rem van me! Nadat ze me dan toch nog folders in de hand hadden gedrukt met een 'Daar gaat u en uw familie veel aan hebben!' duwde ik de deur dicht. Zo voelde ik me daar even sterk aan de deur. In de woonkamer begon ik te trillen en al gauw stroomden de tranen over mijn wangen. Bizar hoe - deze geloofsvertegenwoordigers - zonder ook maar iets te weten wat er zich achter de voordeur van een huis afspeelt zo'n brutaal heftige vraag kunnen stellen. Ongelofelijk.
In de sportschool heb ik vorige week mee gedaan met een groepsles. De instructrice dacht dat ik gezien mijn verleden daar wel aan mee kon doen. Had die het even mis. Shit, en dan sta je dus in een groepsles met een man of 12 en doe je om de beurt oefeningen. Inmiddels weet ik dat ik tijdens het sporten mijn grenzen niet goed kan inschatten. Gewapend met hartslagmeter hield ik dus de broodnodige pauzes. En dan staat de trainer te roepen, kom op doorgaan! Daar sta je dan met een hartslag van 170 te denken...ga je uitleggen waarom je niet mee doet? Ga je een andere smoes verzinnen, zeg je niets? Lastige confrontaties zijn dit. Elke keer probeer ik maar bij mijn eigen gevoel te blijven. Knap lastig en fijn tegelijk dat andere niet meer zien van hoe ver je komt, hoe ver je al gekomen bent en hoe ver je nog te gaan hebt.
Op dit moment besteed ik mijn tijd vooral aan het op marktplaats zetten van onze overbodige spullen. Geen spannend werk maar het houdt me van de straat.
Mijn bloedbeeld blijft gelukkig nu stabiel. Vandaag weer bloed geprikt: HB 8.4, leukocyten 2.8, neutro's 1.6. Ook zijn er wat vitamine gecheckt:
vit B12 173, kalium 3.9, calcium 2.26, magnesium 0.78. Allemaal in orde.
De medicatie blijft ongewijzigd. 6mp 50mg om 100mg en MTX 20mg.
Dag 7.09.04 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.05 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.06 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.07 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.08 - #tabletten: 10, #prikken: 0 (+MTX)
Dag 7.09.09 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.10 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.11 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.12 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.13 - #tabletten: 6, #prikken: 1
Het zijn zowel in positieve als negatieve zin de laatste loodjes. Met alle ups en downs die daar bij horen.
In de categorie van 'brutale vragen' de volgende: afgelopen week stonden er ineens overdag twee mannen bij mij aan de deur. Na een vriendelijk 'Hallo' kwam al snel de vraag - 'Hoe gaat u om met leven en de dood?' (of iets dergelijks, de daadwerkelijke vraag kan ik me door de instant stress die ontstond geeneens meer herinneren) Uh...'Sorry dat is hier nogal een gevoelig onderwerp en daar wil ik niet over praten'. Vond ik al heel ad rem van me! Nadat ze me dan toch nog folders in de hand hadden gedrukt met een 'Daar gaat u en uw familie veel aan hebben!' duwde ik de deur dicht. Zo voelde ik me daar even sterk aan de deur. In de woonkamer begon ik te trillen en al gauw stroomden de tranen over mijn wangen. Bizar hoe - deze geloofsvertegenwoordigers - zonder ook maar iets te weten wat er zich achter de voordeur van een huis afspeelt zo'n brutaal heftige vraag kunnen stellen. Ongelofelijk.
In de sportschool heb ik vorige week mee gedaan met een groepsles. De instructrice dacht dat ik gezien mijn verleden daar wel aan mee kon doen. Had die het even mis. Shit, en dan sta je dus in een groepsles met een man of 12 en doe je om de beurt oefeningen. Inmiddels weet ik dat ik tijdens het sporten mijn grenzen niet goed kan inschatten. Gewapend met hartslagmeter hield ik dus de broodnodige pauzes. En dan staat de trainer te roepen, kom op doorgaan! Daar sta je dan met een hartslag van 170 te denken...ga je uitleggen waarom je niet mee doet? Ga je een andere smoes verzinnen, zeg je niets? Lastige confrontaties zijn dit. Elke keer probeer ik maar bij mijn eigen gevoel te blijven. Knap lastig en fijn tegelijk dat andere niet meer zien van hoe ver je komt, hoe ver je al gekomen bent en hoe ver je nog te gaan hebt.
Op dit moment besteed ik mijn tijd vooral aan het op marktplaats zetten van onze overbodige spullen. Geen spannend werk maar het houdt me van de straat.
Mijn bloedbeeld blijft gelukkig nu stabiel. Vandaag weer bloed geprikt: HB 8.4, leukocyten 2.8, neutro's 1.6. Ook zijn er wat vitamine gecheckt:
vit B12 173, kalium 3.9, calcium 2.26, magnesium 0.78. Allemaal in orde.
De medicatie blijft ongewijzigd. 6mp 50mg om 100mg en MTX 20mg.
Dag 7.09.04 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.05 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.06 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.07 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.08 - #tabletten: 10, #prikken: 0 (+MTX)
Dag 7.09.09 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.10 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.11 - #tabletten: 6, #prikken: 0
Dag 7.09.12 - #tabletten: 5, #prikken: 0
Dag 7.09.13 - #tabletten: 6, #prikken: 1
-
09 November 2016 - 13:55
Olga (familie):
Lieve Kirsten, je doet het hartstikke goed !
Ben trots dat ik jouw tante ben....... SUPER KANJER !!!! <3<3 -
13 November 2016 - 11:07
Marloes Van De Sande:
Nog 94 dagen....
Zet hem op!
Groetjes Marloes
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
