Dag 6 - Thuis
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
12 Juli 2014 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Hoe onwerkelijk is het om na zo'n hectische week in je eigen bed te belanden. Je geen zorgen te maken of je het infuus uit je arm trekt of wie er je kamer komt binnen gelopen. 'S nachts hoorde ik gebonk bij de buren en ik betrapte me erop dat ik bijna "Kom maar binnen" zei. Raar hoe ook dat gewoon wordt. Na wat gedraai en gewoel en aantekeningen makend op mijn telefoon om mijn hoofd rustig te krijgen met slaappil door kunnen slapen tot half zeven. Heerlijk mijn meisje de fles gegeven. Mijn lieve Fleur.
Ik merk dat ik vandaag gehaast ben. Wil zoveel doen. In het slechtste scenario lig ik de komende 4 - 5 weken fulltime in het ziekenhuis. Het is fijn om nu nog samen met Adriaan, pap en mam na te kunnen denken wat ik nodig heb, praktische dingen te kunnen regelen en mijn eigen kleren uit te kunnen kiezen. "Nee Aadje, dat andere hemdje, je weet wel op die stapel." Vrouwen - lastig volk hoor!
Bij het ontbijt merk ik hoe moe ik ben lichamelijk. Het ontbijt maken lukt eigenlijk al niet en Adriaan is me niet snel genoeg (sorry lieverd - we hadden het al goedgemaakt he!). Het afbakbrood ligt in de oven, maar ik heb NU honger! NU, NU...dus wordt de kip van gisteravond in de oven gezet en ben ik op Adriaan aan het foeteren dat hij NU, ja NU dus - trek die plastic zag toch gewoon open in plaats van aan de knoop te blijven friemelen, ik moet NU een chapati hebben met kip. Waar blijven mijn ouders...want ik heb ook zin in roerei met dat stokbrood wat in de oven ligt. Ik durf het niet meer aan Adriaan te vragen om dit voor me te maken. Dingdong, gelukkig daar zijn ze. Mam?!? Zou jij wat voor me willen doen? "Ja, natuurlijk lieverd". "Wil jij voor mij een roereitje maken?" NU?!?
Heerlijk was het! Dankjulliewel schattenbouten en nogmaals sorry voor deze hormonale uitbarsting vanochtend. Als dit zo doorgaat wordt dit traject een lange bevalling...zo lastig als ik vanochtend 5 min was, ben ik tijdens mijn zwangerschap hoop ik niet geweest.
Na het ontbijt (kip chapati, roerei en een stuk taart) de eerste spullen voor mijn tas ingepakt. Daarna bezoek van EJ, Femke, Koen, Gijs en Fieke - wat waren jullie fijn aan het spelen! Even afleiding.
Wat is mijn lijf toch moe en dan ben ik nog geeneens gestart met de chemo. Even twee uur het bed in - alles de boel laten. Daarna een efficiënte rond door de stad: score - 2 pyjama's en een fietsbroek. En het eerste idee voor een nieuwe computer is binnen. Tja lieve volgers - ik moet natuurlijk wel goed uitgerust zijn om jullie op de hoogte te kunnen houden. Laten we er dan maar het beste van maken. Dus Adriaan je mag helemaal los, je weet waar mijn creditcard ligt ;-p. Geld wordt ineens heel relatief.
Om de eerste week goed af te sluiten en te proosten op volgende week laten we lekker tapas komen thuis. Heerlijk! En knoflook is goed voor je bloed - er moet meer knoflook gegeten worden. Dikke pech voor de verpleegsters maandag.
Samenvatting week 1:
Bommetje ontploft
Positief:
Hartfilmpje - check
Longen - check
Echo - check
Tanden - check
Nieren - check, mijn 'powernieren', die al zoveel tumorcellen naar buiten hebben gewerkt
Prednison slaat aan - check
De artsen weten wat ze moeten doen - check
Behandelplan gereed voor komende 3-4 jaar - check
Als mijn lijf de chemokuur doorstaat met alle bijwerkingen dan ben ik er nog wel even - check
Kamer geboekt voor volgende week - check
Adriaan en Fleur een kus gegeven - check
IK LEEF NOG - check
Proost! Ga ik nu aan mijn tweede glas wijn beginnen en dan naast die andere dronken tor op de bank in slaap vallen terwijl Fleur bezig is met een poepbroek.
#prikken: 0 - # tabletten: 6
Ik merk dat ik vandaag gehaast ben. Wil zoveel doen. In het slechtste scenario lig ik de komende 4 - 5 weken fulltime in het ziekenhuis. Het is fijn om nu nog samen met Adriaan, pap en mam na te kunnen denken wat ik nodig heb, praktische dingen te kunnen regelen en mijn eigen kleren uit te kunnen kiezen. "Nee Aadje, dat andere hemdje, je weet wel op die stapel." Vrouwen - lastig volk hoor!
Bij het ontbijt merk ik hoe moe ik ben lichamelijk. Het ontbijt maken lukt eigenlijk al niet en Adriaan is me niet snel genoeg (sorry lieverd - we hadden het al goedgemaakt he!). Het afbakbrood ligt in de oven, maar ik heb NU honger! NU, NU...dus wordt de kip van gisteravond in de oven gezet en ben ik op Adriaan aan het foeteren dat hij NU, ja NU dus - trek die plastic zag toch gewoon open in plaats van aan de knoop te blijven friemelen, ik moet NU een chapati hebben met kip. Waar blijven mijn ouders...want ik heb ook zin in roerei met dat stokbrood wat in de oven ligt. Ik durf het niet meer aan Adriaan te vragen om dit voor me te maken. Dingdong, gelukkig daar zijn ze. Mam?!? Zou jij wat voor me willen doen? "Ja, natuurlijk lieverd". "Wil jij voor mij een roereitje maken?" NU?!?
Heerlijk was het! Dankjulliewel schattenbouten en nogmaals sorry voor deze hormonale uitbarsting vanochtend. Als dit zo doorgaat wordt dit traject een lange bevalling...zo lastig als ik vanochtend 5 min was, ben ik tijdens mijn zwangerschap hoop ik niet geweest.
Na het ontbijt (kip chapati, roerei en een stuk taart) de eerste spullen voor mijn tas ingepakt. Daarna bezoek van EJ, Femke, Koen, Gijs en Fieke - wat waren jullie fijn aan het spelen! Even afleiding.
Wat is mijn lijf toch moe en dan ben ik nog geeneens gestart met de chemo. Even twee uur het bed in - alles de boel laten. Daarna een efficiënte rond door de stad: score - 2 pyjama's en een fietsbroek. En het eerste idee voor een nieuwe computer is binnen. Tja lieve volgers - ik moet natuurlijk wel goed uitgerust zijn om jullie op de hoogte te kunnen houden. Laten we er dan maar het beste van maken. Dus Adriaan je mag helemaal los, je weet waar mijn creditcard ligt ;-p. Geld wordt ineens heel relatief.
Om de eerste week goed af te sluiten en te proosten op volgende week laten we lekker tapas komen thuis. Heerlijk! En knoflook is goed voor je bloed - er moet meer knoflook gegeten worden. Dikke pech voor de verpleegsters maandag.
Samenvatting week 1:
Bommetje ontploft
Positief:
Hartfilmpje - check
Longen - check
Echo - check
Tanden - check
Nieren - check, mijn 'powernieren', die al zoveel tumorcellen naar buiten hebben gewerkt
Prednison slaat aan - check
De artsen weten wat ze moeten doen - check
Behandelplan gereed voor komende 3-4 jaar - check
Als mijn lijf de chemokuur doorstaat met alle bijwerkingen dan ben ik er nog wel even - check
Kamer geboekt voor volgende week - check
Adriaan en Fleur een kus gegeven - check
IK LEEF NOG - check
Proost! Ga ik nu aan mijn tweede glas wijn beginnen en dan naast die andere dronken tor op de bank in slaap vallen terwijl Fleur bezig is met een poepbroek.
#prikken: 0 - # tabletten: 6
-
12 Juli 2014 - 19:30
Mario:
Hoi Kirsten
Niet teveel wijn anders krijg je een ouso moment haha
En dip momentjes heb je nodig om je weer sterker te voelen.
Vloeken en tieren doe je natuurlijk op diegene waar je het meest van houdt.
Dus Adriaan zet je schrap maar Ik denk dat je daar wel tegen kunt.
Heel veel sterkte met de eerste chemo.
Groetjes van Henk en Mario
-
12 Juli 2014 - 19:36
Saskia:
Lieve Kirsten, wat een rollercoaster is afgelopen week geweest zeg. Als je zo terug leest ga je het ineens meer beseffen. Fijn dat je lekker even thuis bent. En gelukkig dat die algehele isolatie voorlopig niet hoeft. Denk aan jullie. Dikke X
-
13 Juli 2014 - 20:40
Patricia Timmers:
Haha Kirsten, niks om je voor te schamen, is gewoon een familiekwaal die uitbarsting over eten... Ik ben het allergrootste monster compleet met moordneigingen, die gisteren zelfs de bakker kon wurgen toen ik de piep van de oven hoorde waar m'n worstenbroodje in lag en ze toch nog even de laatste klant wilde afhelpen met een fijne grote weekend bestelling... zit gewoon in onze genen... kunnen we niks aan doen haha
Fijn om te lezen dat je thuis bent en je de wijn goed laat smaken (toch ook een typische familiekwaal).
Gewoon even uit die mallemolen kunnen verdwijnen waarin jullie beland zijn en weer even de normale dingen kunnen doen die je anders ook zou doen. En dat je dipjes zult hebben is natuurlijk ook niet meer als normaal. Gelukkig heb je lieve mensen en je prachtige dochter om je heen om je daar weer uit te trekken. En wij staan ook voor jullie klaar! Wat er ook zal zijn...
opvang check
eten maken voor de achterban check
wassen, strijken check
boodschappen doen check
flat poetsen check
kaartjes sturen check
berichtjes sturen check
kaarsjes aansteken check
is namelijk ook een typische familiekwaal ;-)
Heel veel sterkte!! Wij denken aan jullie
Dikke kus van ons
-
28 Juli 2014 - 22:58
Anke:
Wauw, Heerlijk om samen te kunnen klinken op de behaalde resultaten.
Compliment voor jou en je lijf.
Dat lijf geeft wel duidelijk aan wat het nodig heeft en aangezien jij ook alles zo snel mogelijk wilt,
geeft het duidelijke bevelen, toch?
liefs voor jullie allemaal!!
Anke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
