Dag 17 - wie komt er samen met mij trippen?
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
23 Juli 2014 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Als een blok in slaap gevallen op de bank. Om 23:00 uur naar Adriaan naar bed begeleid en lekker geslapen tot een uur of half drie. En ja wat er toen gebeurden....ik heb nooit drugs gebruikt maar ik ben me toch een partijtje aan het trippen geweest! Echo, echo, echo, de slaapkamer die oneindig groot werd, mijn duim die zo groot was dat ik de contouren niet meer kon zien. Pff, heel akelig. Bikkel als ik ben, voorzichtig naar de wc gelopen, geprobeerd om met al mijn hersenspinsels die nog wel functioneerden mij op het hier en nu te concentreren. Waar ben ik. Oja, in de slaapkamer, Waar is Adriaan, naast me oke. Beetje op mijn telefoon met mijn dove vingers lopen typen... en whats appen...So far so good. Inslaper erin en gelukkig tot 's ochtends vroeg toch weggeweest. Kan me voorstellen dat mensen hier zelfmoordneigingen van krijgen dus straks met de oncologisch poliklinisch verpleegkundige bellen voor advies want dit was a-relaxed.
Voor de Lowlands gangers, nog een paar weekjes en ik heb hier een Hardcore partymix waar jullie je hart aan kunnen ophalen. Wit, blauw gestreept, langwerpig en rond...spuitje erbij...wie maakt me los :p? Enne...Adriaan is er gewoon bij hoor! Die schop ik de deur uit. Zolang hij maar niemand anders bezwangerd, vind ik het prima.
Positieve nieuws: geen nachtelijke vreetfestijnen vandaag. Wel was mijn bloedsuikerspiegel zo laag dat al voor het ontbijt op tafel stond (sorry pap en mam) dat broodje moest erin. Even de rust terugkrijgen in mijn lijf. Daarna gelukkig nog gezellig een broodje samen kunnen eten.
Toch nog even terug naar bed. Mijn lijf voelt sinds maandag wat rustiger, meer onder controle, ook gek gezegd qua eten. Ben nog steeds aan het bunkeren maar het voelt wat anders.
En omdat het mooi weer is en ik me enigszins oké voel waag ik me met opa, oma en Fleur naar de stad. Ik loop, jongens zien jullie dat (I am on top of the world), ik loop buiten. Wat een wereld gaat er open. En wat gek als je bedenkt dat je twee weken geleden het ziekenhuis in ging gepakt en gezakt met kleren voor meerdere weken en het niet duidelijk was wanneer je naar huis zou mogen. Los daarvan, voel ik me, dat moge duidelijk zijn niet fit, niet lekker, maar ik koester dit moment.
Uiteindelijk belanden we op een terrasje met bitterbal en stokbrood met kruidenboter voor het portie vettigheid waar mijn lijf dan toch weer naar hunkert. Blijft raar. Even kort uitrusten bij Mariska thuis, Fleur verwend door opa en oma met een mooi babypakje en moeders met een t-shirt waar "Fleur" opstaat. Een mooi mascotte t-shirt als winner of the day.
Huilmomentje van vandaag: ik wordt dik in mijn gezicht. Ineens zie ik het als ik me aan het opkalefateren ben. En daar baal ik van. Komt waarschijnlijk door de prednison...over een paar weken afbouwen, hopelijk komt het dan weer allemaal goed.
Ik ben trots op mezelf. Deze dag is weer in de pocket. Nu nog gezellig met Gerjan en Carien even naar buiten, chillen in het park.
Aadje: hou jij mij vanavond in de gaten? Buren...als jullie mij met vleugels op het balkon zien staan willen jullie mij dan alsjeblieft vangen op de begane grond?
#tabletten: 8, #prikken: 1
Voor de Lowlands gangers, nog een paar weekjes en ik heb hier een Hardcore partymix waar jullie je hart aan kunnen ophalen. Wit, blauw gestreept, langwerpig en rond...spuitje erbij...wie maakt me los :p? Enne...Adriaan is er gewoon bij hoor! Die schop ik de deur uit. Zolang hij maar niemand anders bezwangerd, vind ik het prima.
Positieve nieuws: geen nachtelijke vreetfestijnen vandaag. Wel was mijn bloedsuikerspiegel zo laag dat al voor het ontbijt op tafel stond (sorry pap en mam) dat broodje moest erin. Even de rust terugkrijgen in mijn lijf. Daarna gelukkig nog gezellig een broodje samen kunnen eten.
Toch nog even terug naar bed. Mijn lijf voelt sinds maandag wat rustiger, meer onder controle, ook gek gezegd qua eten. Ben nog steeds aan het bunkeren maar het voelt wat anders.
En omdat het mooi weer is en ik me enigszins oké voel waag ik me met opa, oma en Fleur naar de stad. Ik loop, jongens zien jullie dat (I am on top of the world), ik loop buiten. Wat een wereld gaat er open. En wat gek als je bedenkt dat je twee weken geleden het ziekenhuis in ging gepakt en gezakt met kleren voor meerdere weken en het niet duidelijk was wanneer je naar huis zou mogen. Los daarvan, voel ik me, dat moge duidelijk zijn niet fit, niet lekker, maar ik koester dit moment.
Uiteindelijk belanden we op een terrasje met bitterbal en stokbrood met kruidenboter voor het portie vettigheid waar mijn lijf dan toch weer naar hunkert. Blijft raar. Even kort uitrusten bij Mariska thuis, Fleur verwend door opa en oma met een mooi babypakje en moeders met een t-shirt waar "Fleur" opstaat. Een mooi mascotte t-shirt als winner of the day.
Huilmomentje van vandaag: ik wordt dik in mijn gezicht. Ineens zie ik het als ik me aan het opkalefateren ben. En daar baal ik van. Komt waarschijnlijk door de prednison...over een paar weken afbouwen, hopelijk komt het dan weer allemaal goed.
Ik ben trots op mezelf. Deze dag is weer in de pocket. Nu nog gezellig met Gerjan en Carien even naar buiten, chillen in het park.
Aadje: hou jij mij vanavond in de gaten? Buren...als jullie mij met vleugels op het balkon zien staan willen jullie mij dan alsjeblieft vangen op de begane grond?
#tabletten: 8, #prikken: 1
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
