Dag 5.2 - Mijn houten hart
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
24 Februari 2015 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Na een slapeloze nacht vrijdag (de 1000 stukjes puzzel was bijna af) door alle consternatie van de ruggenprik ben ik zaterdag toch nog redelijk goed doorgekomen. Helaas ben ik toch nog behoorlijk misselijk geweest. Gelukkig heb ik mijn eten binnen kunnen houden.
Zaterdagochtend ben ik met Adriaan en Fleur op de fiets door de Bossche Broek gereden. Lekker. Weer sinds lange tijd op mijn eigen stadsbarrel met natuurlijk een slag in de wielen en remmen die het niet al te best doen. Mijn hartslag blijft redelijk goed, 25 minuten gefietst rond de 130. Beetje tegenwind. Ik had een onwijs rood hoofd vanochtend - waarschijnlijk door de medicijnen en moest mijn hoofd echt even afkoelen. Heerlijk frisse wind tegen mijn gezicht. Daarna thuis terug naar bed. De legpuzzel afgemaakt en afgebakken broodjes eten. Smullen.
Vanmiddag rondje 2. Wandelen. Het regent en Adriaan heeft geen zin om mee te gaan. Dus ik trek mijn stappers aan, zet de 3FM Wandel playlist aan op mijn telefoon en wandel vrolijk met "Get lucky", "Walking on Sunshine" en "Pompeii" door de plassen op straat. De regen tegen mijn gezicht. Door het park en terug door de Bossche Broek. Met hartslagmeter. Meezingen kan nog net niet, dan wordt mijn hartslag te hoog, maar in een lekker tempo zit ik op een hartslag van 130-140. Prima conditierondje. 3km in 35 minuten. Netjes.
De laatste periode is mijn hartslag erg hoog. In rust, maar ook bij de gewone dagelijkse activiteiten. Inmiddels krijg ik het idee dat het ritme een beetje aan het dalen is. Hopelijk begint het sporten zijn vruchten af te werpen. In rust zit ik nu begin 90, soms eind 80. Een heel verschil met 104 hartslagen per minuut nog niet zo heel lang geleden. Dus ook dit lijkt zich te herstellen. Ik heb me hier best wel zorgen over gemaakt. Zo'n bonkend hart in je borstkas is gewoon niet prettig. Helemaal niet als je wil slapen. En met zo'n slaapmuts op je hoofd klinkt het nog eens dubbel zo hard door.
Een week geleden is een vriend van mijn fysiotherapeut, vechtend tegen een teruggekeerde leukemie, overleden aan een hartstilstand. Waarschijnlijk door een te zware chemo. Toen ik op internet las dat de Daunorubicine die ik nu 3 keer achter elkaar krijg ook hartschade kan veroorzaken schrok ik daar toch wel wat van. Zeker nu met de hoge hartslag, de onregelmatige slagen die ik gehad heb en de hoge bloeddruk. Die laatste heeft zich gelukkig na het stoppen van de bloeddrukverlagers gelukkig weer genormaliseerd. Maar goed ook mijn hart krijgt dus rake klappen te verduren.
Gelukkig lukte het donderdag om mijn eigen arts nog even te spreken, voor de chemo. Hij heeft wat zaken nagekeken en mij kunnen geruststellen. Hartschade komt vooral voor bij cumulatief hoge doseringen. Tot nu toe heb ik de standaarddosering gehad dus de kans op hartfalen (vocht, conditie beperking of erger) is klein. Daarbij toonde de echo die in december van mijn hart gemaakt is normale hartfunctie (los van de hoge hartslag). Ik lag vrijdag dus iets relaxter aan het infuus. En als ik dan vandaag zie hoe mijn hartje alles weer doorstaan heeft ben ik toch weer een beetje trots. Zo kom ik op de tekst van "Mijn houten hart" van Van Dikhout:
"Mijn hart is van het hardste hout
Maar het buigt nog als het moet
Maar niet te ver en rustig aan
Ik weet nog niet echt wat het doet"
Dag 5.2 - #tabletten: 7, #prikken: 0
Zaterdagochtend ben ik met Adriaan en Fleur op de fiets door de Bossche Broek gereden. Lekker. Weer sinds lange tijd op mijn eigen stadsbarrel met natuurlijk een slag in de wielen en remmen die het niet al te best doen. Mijn hartslag blijft redelijk goed, 25 minuten gefietst rond de 130. Beetje tegenwind. Ik had een onwijs rood hoofd vanochtend - waarschijnlijk door de medicijnen en moest mijn hoofd echt even afkoelen. Heerlijk frisse wind tegen mijn gezicht. Daarna thuis terug naar bed. De legpuzzel afgemaakt en afgebakken broodjes eten. Smullen.
Vanmiddag rondje 2. Wandelen. Het regent en Adriaan heeft geen zin om mee te gaan. Dus ik trek mijn stappers aan, zet de 3FM Wandel playlist aan op mijn telefoon en wandel vrolijk met "Get lucky", "Walking on Sunshine" en "Pompeii" door de plassen op straat. De regen tegen mijn gezicht. Door het park en terug door de Bossche Broek. Met hartslagmeter. Meezingen kan nog net niet, dan wordt mijn hartslag te hoog, maar in een lekker tempo zit ik op een hartslag van 130-140. Prima conditierondje. 3km in 35 minuten. Netjes.
De laatste periode is mijn hartslag erg hoog. In rust, maar ook bij de gewone dagelijkse activiteiten. Inmiddels krijg ik het idee dat het ritme een beetje aan het dalen is. Hopelijk begint het sporten zijn vruchten af te werpen. In rust zit ik nu begin 90, soms eind 80. Een heel verschil met 104 hartslagen per minuut nog niet zo heel lang geleden. Dus ook dit lijkt zich te herstellen. Ik heb me hier best wel zorgen over gemaakt. Zo'n bonkend hart in je borstkas is gewoon niet prettig. Helemaal niet als je wil slapen. En met zo'n slaapmuts op je hoofd klinkt het nog eens dubbel zo hard door.
Een week geleden is een vriend van mijn fysiotherapeut, vechtend tegen een teruggekeerde leukemie, overleden aan een hartstilstand. Waarschijnlijk door een te zware chemo. Toen ik op internet las dat de Daunorubicine die ik nu 3 keer achter elkaar krijg ook hartschade kan veroorzaken schrok ik daar toch wel wat van. Zeker nu met de hoge hartslag, de onregelmatige slagen die ik gehad heb en de hoge bloeddruk. Die laatste heeft zich gelukkig na het stoppen van de bloeddrukverlagers gelukkig weer genormaliseerd. Maar goed ook mijn hart krijgt dus rake klappen te verduren.
Gelukkig lukte het donderdag om mijn eigen arts nog even te spreken, voor de chemo. Hij heeft wat zaken nagekeken en mij kunnen geruststellen. Hartschade komt vooral voor bij cumulatief hoge doseringen. Tot nu toe heb ik de standaarddosering gehad dus de kans op hartfalen (vocht, conditie beperking of erger) is klein. Daarbij toonde de echo die in december van mijn hart gemaakt is normale hartfunctie (los van de hoge hartslag). Ik lag vrijdag dus iets relaxter aan het infuus. En als ik dan vandaag zie hoe mijn hartje alles weer doorstaan heeft ben ik toch weer een beetje trots. Zo kom ik op de tekst van "Mijn houten hart" van Van Dikhout:
"Mijn hart is van het hardste hout
Maar het buigt nog als het moet
Maar niet te ver en rustig aan
Ik weet nog niet echt wat het doet"
Dag 5.2 - #tabletten: 7, #prikken: 0
-
25 Februari 2015 - 22:37
Olga(familie):
Lieve Kirsten,
Poging 12, we blijven het proberen......haha !
Het lijkt me inderdaad niet prettig om je hart zo te voelen bonken. Goed dat je het zelf blijft
controleren.
Hoop dat de komende drie weken een beetje meevallen. Zet m op !
Dikke knuffel xxx -
25 Februari 2015 - 22:38
Olga (familie):
Yeeaaah, gelukt...!!!
Jij ook volhouden hoor !
xxxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
