Dag 2.41 - Port-a-cath
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
15 Oktober 2014 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Nou ik mag niet mopperen over de afgelopen week. De bijwerkingen van de heftige chemo vorige week zijn beperkt gebleven. Mijn mond is niet kapot en ik proef alles nog redelijk. Gisteren heb ik wel een slechte dag gehad. Ik denk dat de prednison van vorige week aankwam. Man, wat deed en doet mijn lijf zeer. Het lijkt wel alsof ik een ronde met Regilio Tuur in de ring heb gestaan. Beurse plekken zo voelt het. Mijn gezicht is weer aan het opzwellen en die onderkin doet toch een partijtje zeer. Komt door alle vetcellen die weer opzwellen.
En met alle pijn komen de emoties weer boven. Bah wat voelde ik me slecht gisteren. Boos en verdrietig tegelijkertijd. Wat een lange weg staat me nog te gaan... Om de emoties wat meer de baas te kunnen sleep ik me naar de fysiotherapeut aan de overkant. Met tranen in mijn ogen gefietst en gewandeld. Mijn hartslag stijgt snel. Rustig aan, niet te veel willen doen. Maar ik wil zo graag.
Vandaag om 14:00 uur ben ik aan de beurt voor de port-a-cath. Balen, want dat betekent vanaf 6:00 's ochtends niet meer eten en na 10:00 niets meer drinken. Ik ben erg gelaten over deze operatie. Het is peanuts vergeleken met alle andere ingrepen, en tegelijkertijd is het toch een operatie. Met - gelukkig - volledige narcose, maar daar zal ik later nog wel een klap van krijgen.
Morgenochtend opnieuw bloedprikken en op spreekuur bij de hematoloog. Bekijken of we zondag weer door kunnen met de volgende (zelfde) heftige chemokuur. Ja, we zetten er haast achter.
Nou, 'wish me luck'.
Dag 2.37 - #tabletten: 9, # prikken: 0
Dag 2.38 - #tabletten: 9, # prikken: 0
Dag 2.39 - #tabletten: 5, # prikken: 0
Dag 2.40 - #tabletten: 5, # prikken: 1
Dag 2.41 - #tabletten: 5, # prikken: 1
En met alle pijn komen de emoties weer boven. Bah wat voelde ik me slecht gisteren. Boos en verdrietig tegelijkertijd. Wat een lange weg staat me nog te gaan... Om de emoties wat meer de baas te kunnen sleep ik me naar de fysiotherapeut aan de overkant. Met tranen in mijn ogen gefietst en gewandeld. Mijn hartslag stijgt snel. Rustig aan, niet te veel willen doen. Maar ik wil zo graag.
Vandaag om 14:00 uur ben ik aan de beurt voor de port-a-cath. Balen, want dat betekent vanaf 6:00 's ochtends niet meer eten en na 10:00 niets meer drinken. Ik ben erg gelaten over deze operatie. Het is peanuts vergeleken met alle andere ingrepen, en tegelijkertijd is het toch een operatie. Met - gelukkig - volledige narcose, maar daar zal ik later nog wel een klap van krijgen.
Morgenochtend opnieuw bloedprikken en op spreekuur bij de hematoloog. Bekijken of we zondag weer door kunnen met de volgende (zelfde) heftige chemokuur. Ja, we zetten er haast achter.
Nou, 'wish me luck'.
Dag 2.37 - #tabletten: 9, # prikken: 0
Dag 2.38 - #tabletten: 9, # prikken: 0
Dag 2.39 - #tabletten: 5, # prikken: 0
Dag 2.40 - #tabletten: 5, # prikken: 1
Dag 2.41 - #tabletten: 5, # prikken: 1
-
15 Oktober 2014 - 13:31
Marleen:
Lieve, lieve Kirsten
Het is helemaal niet erg om die emoties te hebben. Laat het er maar lekker een keer uitkomen, dan kun je er daarna weer tegenaan. Het is (en wordt) een lange strijd. Jij doet het fantastisch. Het zou niet normaal zijn als je nu constant vrolijk zou zijn. Dus niet te streng voor jezelf. Liefs, Marleen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
