Dag 5.1 - de kop is eraf - kuur 20
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
20 Februari 2015 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Zo de kop is er weer af. De chemozakken Vincristine (de benidorm basterd) en Daunorubicine (Danoontje Power - oranje van kleur) zitten er weer in. De ruggenprik was een ander verhaal. Niet gelukt. Dus ook geen medicijnen toegediend gekregen via mijn hersenvocht. De neuroloog die mij normaal in één goed prikt was op vakantie. Zijn vervanger werd ziek. En neuroloog nummer drie heeft bij mij geen groot succes percentage. Vandaag helaas weer niet. Twee keer liggend geprobeerd, elektrische scheuten door mijn billen tot aan mijn tenen. Au! Verdomme. Dan maar zittend proberen. Na wat op en neer gesteek tijdens poging 3 was ik er klaar mee. Mijn handen kleddernat van de angst en de pijn. Stop er maar mee. Balen. Een flinke huilbuil volgde. Niet leuk! Het is al niet leuk om aan een stokkie geprikt te worden, maar al helemaal niet op deze manier. Jammer. Ook vervelend voor hem, want hij was hier speciaal voor naar het ziekenhuis gekomen op zijn vrij e dag. Hij baalde er zelf ook van. Het is een hele leuke neuroloog, zou zo met hem een biertje gaan drinken in de kroeg. Maar prikken mag hij mij niet meer.
Maandag overleg met Grote Smurf hoe nu verder. An sich is mijn hersenvocht schoon vanaf het begin. Dus nooit aangetast geweest. Inmiddels heb ik 9 keer medicijnen toegediend gekregen. Officieel zou ik er nog 5 moeten krijgen. Ze gaan zich er maar eens over buigen of we hier mee doorgaan. Ik lig er inmiddels de nacht van tevoren wakker van.
Mijn vingers beginnen weer wat doof aan te voelen - neuropathie. Ik denk dat vanaf volgende week de dosering Vincristine aangepast gaat worden. Proberen te voorkomen dat ik weer het gevoel van scheermesjes op mijn vingers krijg. Nu is het wachten op oranje traanvocht of oranje urine...
Daarbij zijn we vandaag gestart met mijn haat-liefde pillen: PREDNISON. Joehoe. Hoge dosering van 80mg per dag. De verwachting: geen pijn meer in mijn handen, knieën en voeten. Over een dikke week een beurs gevoel in mijn hele lijf - net alsof er allemaal blauwe plekken zitten. Mijn gezicht verandert weer richting formaat Fiona van Shrek (jammer dat carnaval net weer voorbij is)...vreetbuien (gewicht nu is 76.0), depressiviteit, huilbuien en slapeloze nachten.
Ben benieuwd of bovenstaand circus weer voorbijtrekt. Inmiddels weet ik wel dat het van voorbijgaande aard is. En daarbij de prednison heeft in het begin wel mijn leven gered. Dus zolang ik prednison blijf slikken mag wat mij betreft de leukemie ook niet terug komen. Ook wel een fijn gevoel. Door de Daunorubicine gaat voor de laatste keer mijn haar eraf. Dus tegen de zomer kan ik eens een leuke kort kapsel gaan uitzoeken...misschien met wat hairextensions?
Toen we vanochtend naar het ziekenhuis reden kreeg ik op mijn telefoon een melding dat de chemokuur gepland stond. Hierbij staat een optie "gasten mailen". Met als optie bijvoorbeeld: "Begin maar vast zonder mij". Zou toch wel hilarisch zijn.
Geluksmomentje 1: Fleur is vanaf gisteren aan het tijgeren :p. #trotse moeder!
Geluksmomentje 2: kuur 20 zit er weer in!!!
Dag 5.1 - #tabletten: 8, #prikken: 4
Maandag overleg met Grote Smurf hoe nu verder. An sich is mijn hersenvocht schoon vanaf het begin. Dus nooit aangetast geweest. Inmiddels heb ik 9 keer medicijnen toegediend gekregen. Officieel zou ik er nog 5 moeten krijgen. Ze gaan zich er maar eens over buigen of we hier mee doorgaan. Ik lig er inmiddels de nacht van tevoren wakker van.
Mijn vingers beginnen weer wat doof aan te voelen - neuropathie. Ik denk dat vanaf volgende week de dosering Vincristine aangepast gaat worden. Proberen te voorkomen dat ik weer het gevoel van scheermesjes op mijn vingers krijg. Nu is het wachten op oranje traanvocht of oranje urine...
Daarbij zijn we vandaag gestart met mijn haat-liefde pillen: PREDNISON. Joehoe. Hoge dosering van 80mg per dag. De verwachting: geen pijn meer in mijn handen, knieën en voeten. Over een dikke week een beurs gevoel in mijn hele lijf - net alsof er allemaal blauwe plekken zitten. Mijn gezicht verandert weer richting formaat Fiona van Shrek (jammer dat carnaval net weer voorbij is)...vreetbuien (gewicht nu is 76.0), depressiviteit, huilbuien en slapeloze nachten.
Ben benieuwd of bovenstaand circus weer voorbijtrekt. Inmiddels weet ik wel dat het van voorbijgaande aard is. En daarbij de prednison heeft in het begin wel mijn leven gered. Dus zolang ik prednison blijf slikken mag wat mij betreft de leukemie ook niet terug komen. Ook wel een fijn gevoel. Door de Daunorubicine gaat voor de laatste keer mijn haar eraf. Dus tegen de zomer kan ik eens een leuke kort kapsel gaan uitzoeken...misschien met wat hairextensions?
Toen we vanochtend naar het ziekenhuis reden kreeg ik op mijn telefoon een melding dat de chemokuur gepland stond. Hierbij staat een optie "gasten mailen". Met als optie bijvoorbeeld: "Begin maar vast zonder mij". Zou toch wel hilarisch zijn.
Geluksmomentje 1: Fleur is vanaf gisteren aan het tijgeren :p. #trotse moeder!
Geluksmomentje 2: kuur 20 zit er weer in!!!
Dag 5.1 - #tabletten: 8, #prikken: 4
-
20 Februari 2015 - 14:29
Geeske (GE):
Hi Kirsten,
Hou vol! Ik doe een paar extra schietgebedjes voor je dat het ellendige circus dit keer mee gaat vallen zodat je kan genieten van de kunstjes van je kleine tijgertje :-).
groetjes Geeske -
20 Februari 2015 - 20:25
Arry:
Hi Kirsten,
Wat weer K van die ruggenprik!! Maar fijn dat de rest van de kuur er wel weer in zit. Hoop voor je dat die Prednison nu een beetje kallum aan doet!!
PS: heb je een foto van die Neuroloog :P, wil best mee een biertje drinken :-)
x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
