Dag 2.47 - Kuur 9
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
21 Oktober 2014 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Gisteravond was mijn kamertje helemaal klaar voor mij. Nu zouden we er ook achter komen of de PAC werkt...Spannend. Fingers crossed.
Liggend op mijn bed verwijderen we de pleisters van de operatie en wordt de plek links onder mijn sleutelbeen ontsmet. De wond ziet er netjes uit. De vaatchirurg heeft goed gehecht. Ik moet de andere kant opkijken want anders besmet ik met mijn adem kennelijk het steriele gebied. Dus kijk ik naar mijn moeder en Adriaan. Op een gegeven moment trekken ze allebei weerzinwekkende bekken. Ik wil het niet weten. Ik wil het niet weten hoe dik of lang de naald is of wat voor enge materialen er gebruikt worden. Laat ze me eerst maar prikken en dan durf ik wel te kijken.
Een lange naald wordt gebruikt omdat het operatiegebied nog best dik en opgezwollen is. En om deze naald goed in de PAC te prikken moet de PAC goed gefixeerd worden tussen drie vingers. Au! De verpleegkundige duwt hard en prikt de naald door mijn huid. Nog een keer flink duwen en trekken. Het lukt niet. Inmiddels hoop ik dat door dit geduw mijn wond niet openspringt. 'Ik moet hem eruit halen'. Ojee...De naald wordt er uitgehaald. Mijn moeder kijkt bezorgd. Adriaan kijkt inmiddels naar de vloer...
Oke, take two... En gelukkig na wat op en neer geprik zit de tweede naald goed. Gelukkig. Er komt bloed terug dus dat betekent dat de PAC goed functioneert. Fijn. De verpleegkundige heeft het er zelf ook warm van gekregen, maar heeft het prima gedaan. Dit gebeurt kennelijk niet zo vaak. Heb ik dat. Gelukkig viel de prik zelf mee dus ik ben helemaal blij met mijn PAC. Mijn armen zijn vrij van infusen dus ik kan zelf mijn kleren aan en uittrekken zonder hulp en gedoe met de infuuszakken. Heerlijk wat een feest!
Mama mag blijven slapen dus we maken haar slaapbankje op, trekken de pyjama's aan en kijken nog een detectiveserie op tv. Na wat gedraai val ik eindelijk de slaap. Om 1:00 uur word ik wakker gemaakt voor de start van de spoeling. De verpleegkundige komen op en af bij ons kijken. Het is een rommelige nacht met gewoel van mijn kant. Op mijn zij slapen lukt nog steeds maar half.
En zo worden we om 8:00 uur wakker voor de controles. Gewicht, bloeddruk, pols en temperatuur worden gemeten. Rond 9:00 uur mag ik in een potje plassen om de ph-waarde in mijn urine te checken. Wederom zit ik op 7.4 (dit moet hoger dan 7.5 zijn), dus wordt er een potje extra natriumbicarbonaat aan mijn infuus gehangen. Even snel naar buiten frisse lucht happen bij de entree van het ziekenhuis. In de miezerregen. Lekker. Dan ruikt het ook lekker fris. Een uur later is de ph 8.3. En zo loopt allereerst de Vincristine er in 30 minuten in, dan wordt er gespoeld, de eerste zak MTX en daarna meteen de zak MTX die er 24 uur over doet. We zijn los. Ook de fysiotherapeut komt even langs. Ik krijg wat oefeningen mee om mijn arm soepel te houden. Mijn linkerarm is door de PAC wat stijf geworden en gehinderd in de bewegingen.
Inmiddels is ook pap met Fleur in het ziekenhuis. En zo lezen we samen na het appel-perzik hapje wat verhaaltjes uit Dikkie Dik. Vol aandacht zit ze te luisteren en te kijken naar de plaatjes in het boek. Wat een kanjer is het toch.
#tabletten: 4, #prikken: 0
Liggend op mijn bed verwijderen we de pleisters van de operatie en wordt de plek links onder mijn sleutelbeen ontsmet. De wond ziet er netjes uit. De vaatchirurg heeft goed gehecht. Ik moet de andere kant opkijken want anders besmet ik met mijn adem kennelijk het steriele gebied. Dus kijk ik naar mijn moeder en Adriaan. Op een gegeven moment trekken ze allebei weerzinwekkende bekken. Ik wil het niet weten. Ik wil het niet weten hoe dik of lang de naald is of wat voor enge materialen er gebruikt worden. Laat ze me eerst maar prikken en dan durf ik wel te kijken.
Een lange naald wordt gebruikt omdat het operatiegebied nog best dik en opgezwollen is. En om deze naald goed in de PAC te prikken moet de PAC goed gefixeerd worden tussen drie vingers. Au! De verpleegkundige duwt hard en prikt de naald door mijn huid. Nog een keer flink duwen en trekken. Het lukt niet. Inmiddels hoop ik dat door dit geduw mijn wond niet openspringt. 'Ik moet hem eruit halen'. Ojee...De naald wordt er uitgehaald. Mijn moeder kijkt bezorgd. Adriaan kijkt inmiddels naar de vloer...
Oke, take two... En gelukkig na wat op en neer geprik zit de tweede naald goed. Gelukkig. Er komt bloed terug dus dat betekent dat de PAC goed functioneert. Fijn. De verpleegkundige heeft het er zelf ook warm van gekregen, maar heeft het prima gedaan. Dit gebeurt kennelijk niet zo vaak. Heb ik dat. Gelukkig viel de prik zelf mee dus ik ben helemaal blij met mijn PAC. Mijn armen zijn vrij van infusen dus ik kan zelf mijn kleren aan en uittrekken zonder hulp en gedoe met de infuuszakken. Heerlijk wat een feest!
Mama mag blijven slapen dus we maken haar slaapbankje op, trekken de pyjama's aan en kijken nog een detectiveserie op tv. Na wat gedraai val ik eindelijk de slaap. Om 1:00 uur word ik wakker gemaakt voor de start van de spoeling. De verpleegkundige komen op en af bij ons kijken. Het is een rommelige nacht met gewoel van mijn kant. Op mijn zij slapen lukt nog steeds maar half.
En zo worden we om 8:00 uur wakker voor de controles. Gewicht, bloeddruk, pols en temperatuur worden gemeten. Rond 9:00 uur mag ik in een potje plassen om de ph-waarde in mijn urine te checken. Wederom zit ik op 7.4 (dit moet hoger dan 7.5 zijn), dus wordt er een potje extra natriumbicarbonaat aan mijn infuus gehangen. Even snel naar buiten frisse lucht happen bij de entree van het ziekenhuis. In de miezerregen. Lekker. Dan ruikt het ook lekker fris. Een uur later is de ph 8.3. En zo loopt allereerst de Vincristine er in 30 minuten in, dan wordt er gespoeld, de eerste zak MTX en daarna meteen de zak MTX die er 24 uur over doet. We zijn los. Ook de fysiotherapeut komt even langs. Ik krijg wat oefeningen mee om mijn arm soepel te houden. Mijn linkerarm is door de PAC wat stijf geworden en gehinderd in de bewegingen.
Inmiddels is ook pap met Fleur in het ziekenhuis. En zo lezen we samen na het appel-perzik hapje wat verhaaltjes uit Dikkie Dik. Vol aandacht zit ze te luisteren en te kijken naar de plaatjes in het boek. Wat een kanjer is het toch.
#tabletten: 4, #prikken: 0
-
21 Oktober 2014 - 14:37
Marleen Timmers:
Super dat de PAC werkt!!!
En wat een geweldige foto's weer van jullie stoere kleine meid. Ze is net zo stoer en sterk als haar mama. -
21 Oktober 2014 - 15:50
Elly En Rob (familie):
Hallo Kirsten,gelukkig dat je kamer nu wel klaar was en dat ze nu weer twee keer je pac moeten aanprikken, dat overkomt jou weer. Wij hebben respect voor jou zoals je het doet
je bent een kanjer en wat groeit jullie dochter hard zeg.
-
21 Oktober 2014 - 15:53
Diana:
Hoi Kirsten,
Weer een ronde verder. Heel fijn dat de PAC werkt. Ik weet dat het bij Thomas ook lastig was om bloed te halen uit de lange lijn. Ik heb het dus vaker gehoord. Misschien een tip... als je al een klein beetje verligt/ uitrekt/ arm omhoog houdt..Wil het aftappen via de lijn bevorderen. Wie weet heb je er wat aan bij de volgende keer.
Succes nog. Xxx
Diana (buurvrouw Krisja) -
22 Oktober 2014 - 12:32
Olga (familie):
Dat heeft ze beslist van haar moeder. De appel valt niet ver van de boom......Haha !!
Sterkte schat.....! xxxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
