Dag 6.1.18 - kan het nog erger?
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
10 April 2015 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Ja dat kan. Gisterochtend had ik het koud. Ik ben in bed gekropen met twee kruiken en het dekbed dubbelgeslagen. Slaapmuts op. Brr...geen goed teken. Na twee uur slapen word ik wakker met koorts. 38,4. Shit! Geen zin om het ziekenhuis te bellen. Van mijn bed naar de bank stijgt mijn hartslag tot 145. Mooie conditie verbeterende pauze zou mijn fysiotherapeut zeggen. Ik wacht een half uurtje. Misschien is mijn temperatuur door het warme bed en de kruiken gestegen. Helaas pindakaas. Mijn temperatuur blijft hoog. Voor de zekerheid heb ik in de bijsluiter van mijn nieuwe tabletten gekeken. Ernstige bijwerkingen: koorts, diarree. Bel meteen uw specialist. Zucht. Ik geef me gewonnen.
Ik bel de Spoed Eisende Hulp zoals geïnstrueerd. Zij vinden dat ik toch bij de Interne moet zijn. De Interne stuurt mij vervolgens door naar de polikliniek Oncologie. Die vervolgens niet snappen hoe ik bij hun terecht kom. Ik snap ook niet dat de SEH me door heeft verbonden. Een tiental minuten later heb ik de Oncologisch Verpleegkundige aan de telefoon. Goed dat ik gebeld heb. Koorts is signaal nummer 1 om te bellen. De dienstdoende hematoloog stuurt de Oncologisch verpleegkundige door naar mij eigen arts. Die heeft dienst in Zaltbommel. Een klein uur later word ik teruggebeld. Er zijn een paar opties. Naar Zaltbommel, naar Jeroen Bosch of thuis nog even aankijken. Mijn arts verwacht dat het een virus is, aangezien mijn schoonfamilie afgelopen weekend ook heeft overgegeven en waarschijnlijk koorts heeft gehad. Hij durft het aan om nog even af te wachten. Zolang mijn temperatuur niet boven de 38,5 komt mag ik thuis uitzieken. Degenen die mij iets beter kennen weten waarvoor ik kies. Thuisblijven. Elke keer is het weer spannend als ik mijn temperatuur opmeet. Ik blijf maar net onder de 38,5 met 38,4 en 38,2. Ik hou helemaal niets binnen. Zit op mijn knieën voor het toilet, niet wetende waar al het vocht vandaan komt dat ik eruit werk. Plas in mijn broek. Haal de wc elke keer maar net. Diarree als water. Onder de douche weer schoon worden. En ondanks dat ik niets binnen hou - de pillen moeten ingenomen worden.
Zoals een vriendinnetje appte - het is zo oneerlijk dat de onderhoudsfase zo lastig is. En toen wist ze dit verhaal nog niet ;p. En daar ben ik het helemaal mee eens. Ik vind het potverdikkie HEEL ERG ONEERLIJK. Wanneer wordt het wat makkelijker? Gaat mijn lijf wennen aan de nieuwe tabletten? Kom ik van de misselijkheid af? Ik hoop het wel anders wordt het mentaal gezien een hele lastige.
"The journey of a thousand miles must begin with a single step."
So true. En de eerste stap is genomen. Ik hoop alleen dat die andere duizenden kilometers niet net zo lastig worden als die eerste stap...
Kan het nog erger vraag ik me af? Ik denk dat ik me zelfs beter voelde met wekelijkse infusen i.p.v. deze rotzooi. Zo gaan Adriaan en ik naar bed. Om 24:00 uur - Fleur wakker. Waarna ze bijna elke 30-60 minuten later continu wakker wordt - huilend op haar buikje in bed ligt. Zo zielig. Adriaan zit rond 2:00 uur ook op zijn knieën voor het toilet. Ik zit nog steeds op 38,4 qua temperatuur. Wat een gedoe weer zeg. Adriaan slaapt verder op een matje in de kamer. Heeft gelukkig geen koorts maar blijft ook overgeven en heeft buikpijn. Fleur neem ik voor mijn rekening. Uiteindelijk leg ik haar bij mij in bed. Liedje zingen, over haar buik wrijven, nog een fles erin....niets lijkt te helpen. Om 6:00 bel ik mijn ouders of ze Fleur willen komen halen zodat ik toch nog iets kan slapen.
Gelukkig vat ik opnieuw de slaap en mijn koorts is weg 36,8. Gelukkig. Om 11:30 komen mijn ouders met Fleur. De weegschaal geeft aan dat ik maar liefst 2 kilo kwijt ben. Jeetje. Mijn lijf heeft hard gewerkt de afgelopen 24 uur. Ik hoop dat we mijn ouders niet hebben aangestoken. En ik grap nog dat als het dan toch moet, ze wel voor de full package moeten gaan. Van voor en van achteren. Met koorts als bonus. Geen half werk. Ik ben nog slap, heb nog steeds diarree en buikpijn maar voel me beter dan gisteren. Adriaan ligt nog op bed. En daar duik ik zo ook weer in. Gelukkig gaan ook stomme dagen weer voorbij...
Dag 6.17 - #tabletten: 7, #prikken: 0
Dag 6.18 - #tabletten: 7, #prikken: 0
Ik bel de Spoed Eisende Hulp zoals geïnstrueerd. Zij vinden dat ik toch bij de Interne moet zijn. De Interne stuurt mij vervolgens door naar de polikliniek Oncologie. Die vervolgens niet snappen hoe ik bij hun terecht kom. Ik snap ook niet dat de SEH me door heeft verbonden. Een tiental minuten later heb ik de Oncologisch Verpleegkundige aan de telefoon. Goed dat ik gebeld heb. Koorts is signaal nummer 1 om te bellen. De dienstdoende hematoloog stuurt de Oncologisch verpleegkundige door naar mij eigen arts. Die heeft dienst in Zaltbommel. Een klein uur later word ik teruggebeld. Er zijn een paar opties. Naar Zaltbommel, naar Jeroen Bosch of thuis nog even aankijken. Mijn arts verwacht dat het een virus is, aangezien mijn schoonfamilie afgelopen weekend ook heeft overgegeven en waarschijnlijk koorts heeft gehad. Hij durft het aan om nog even af te wachten. Zolang mijn temperatuur niet boven de 38,5 komt mag ik thuis uitzieken. Degenen die mij iets beter kennen weten waarvoor ik kies. Thuisblijven. Elke keer is het weer spannend als ik mijn temperatuur opmeet. Ik blijf maar net onder de 38,5 met 38,4 en 38,2. Ik hou helemaal niets binnen. Zit op mijn knieën voor het toilet, niet wetende waar al het vocht vandaan komt dat ik eruit werk. Plas in mijn broek. Haal de wc elke keer maar net. Diarree als water. Onder de douche weer schoon worden. En ondanks dat ik niets binnen hou - de pillen moeten ingenomen worden.
Zoals een vriendinnetje appte - het is zo oneerlijk dat de onderhoudsfase zo lastig is. En toen wist ze dit verhaal nog niet ;p. En daar ben ik het helemaal mee eens. Ik vind het potverdikkie HEEL ERG ONEERLIJK. Wanneer wordt het wat makkelijker? Gaat mijn lijf wennen aan de nieuwe tabletten? Kom ik van de misselijkheid af? Ik hoop het wel anders wordt het mentaal gezien een hele lastige.
"The journey of a thousand miles must begin with a single step."
So true. En de eerste stap is genomen. Ik hoop alleen dat die andere duizenden kilometers niet net zo lastig worden als die eerste stap...
Kan het nog erger vraag ik me af? Ik denk dat ik me zelfs beter voelde met wekelijkse infusen i.p.v. deze rotzooi. Zo gaan Adriaan en ik naar bed. Om 24:00 uur - Fleur wakker. Waarna ze bijna elke 30-60 minuten later continu wakker wordt - huilend op haar buikje in bed ligt. Zo zielig. Adriaan zit rond 2:00 uur ook op zijn knieën voor het toilet. Ik zit nog steeds op 38,4 qua temperatuur. Wat een gedoe weer zeg. Adriaan slaapt verder op een matje in de kamer. Heeft gelukkig geen koorts maar blijft ook overgeven en heeft buikpijn. Fleur neem ik voor mijn rekening. Uiteindelijk leg ik haar bij mij in bed. Liedje zingen, over haar buik wrijven, nog een fles erin....niets lijkt te helpen. Om 6:00 bel ik mijn ouders of ze Fleur willen komen halen zodat ik toch nog iets kan slapen.
Gelukkig vat ik opnieuw de slaap en mijn koorts is weg 36,8. Gelukkig. Om 11:30 komen mijn ouders met Fleur. De weegschaal geeft aan dat ik maar liefst 2 kilo kwijt ben. Jeetje. Mijn lijf heeft hard gewerkt de afgelopen 24 uur. Ik hoop dat we mijn ouders niet hebben aangestoken. En ik grap nog dat als het dan toch moet, ze wel voor de full package moeten gaan. Van voor en van achteren. Met koorts als bonus. Geen half werk. Ik ben nog slap, heb nog steeds diarree en buikpijn maar voel me beter dan gisteren. Adriaan ligt nog op bed. En daar duik ik zo ook weer in. Gelukkig gaan ook stomme dagen weer voorbij...
Dag 6.17 - #tabletten: 7, #prikken: 0
Dag 6.18 - #tabletten: 7, #prikken: 0
-
10 April 2015 - 20:09
Elly En Rob:
Hallo Kirsten, waardeloos dat die onderhoudsfase zo heftig is wij hadden gehoopt dat het een beetje minder heftig zou zijn.
Dan nog die griepverschijnselen erbij (kloten zeg)
Maar ook dit overwint je lijf hoor jij bent zo sterk Super.!!!!
Laat je niet door die pillen uit het veld slaan hoor Koppie op en veel Sterkte.
Dikke knuffel voor Fleur, Adriaan en een extra dikke knuffel voor jou Kirsten.
Groetje, Elly en Rob
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
