The End deel 2 - PAC loos
Door: Kirsten
Blijf op de hoogte en volg Kirsten
21 Februari 2017 | Nederland, 's-Hertogenbosch
Een kleine toegift omdat iedereen zo nieuwsgierig is naar de afloop van de verrassing voor Adriaan ;p.
Wauw, wat was het gaaf 14 februari! Adriaan had de verrassing totaal niet zien aankomen, dus dat was dubbel zo leuk. We hebben eerst heerlijk gegeten in Kasteel Maurick te Vught. De borden waren opgemaakt als kleurrijke schilderijtjes vol met lekkers (zie de foto's). Tijdens het eten hebben we tevens jullie lieve kaarten gelezen. Zo fijn dat jullie allemaal zo meeleven! En tja, die laatste pillen... Nee - ik heb Adriaan niet ten huwelijk gevraagd, ondanks dat dit vast even door zijn hoofd spookte toen ik het 'ringendoosje' pakte. Ik had mijn laatste pillen natuurlijk wel 'passend' ingepakt. Gooi, slik - hoppa weg ermee! Hebben we dat ook maar gehad.
En gewoon omdat het kon zijn we daarna in het Landgoed Huize Bergen blijven overnachten. Wederom wat een feest. Met een wijnarrangement achter mijn kiezen heb ik optimaal plezier gehad van de kamer want slapen ging natuurlijk niet meer, haha. Pff, dat wordt weer even trainen m.b.t. de alcoholinname.
Na dit alles zijn we op de 15e gaan lunchen met mijn ouders. De echte eerste dag zonder chemopillen. En als verrassing stonden daar ook nog twee vriendinnen op de stoep. Niet verwacht en enorm gezellig, bedankt meiden!
En toen, tja - de week van de afsluitingen. DE operatie. De zenuwen vielen eigenlijk wel mee. De hele ochtend was ik bezig geweest om afleiding te hebben. Maar toen het moment dichterbij kwam heb ik me toch een huilbui gehad! 'Ben ik nu echt beter?', 'Is het nu echt voorbij?'. Ik zweef tussen opluchting en een begin van een gevoel van vrijheid voor de toekomst tot ongeloof en angst. Ineens voelt het definitief. We hebben de eindstreep gehaald! En ik ben er nog!
Het afscheid van mijn grote vriend. Mijn port-a-cath wordt eruit gehaald. De ingreep zelf viel gelukkig mee (ondanks dat het gepruts, getrek en geknip in en aan je huid niet fijn is om te horen!). Adriaan mocht er bij wijze van uitzondering bij zijn en ook mijn PAC mocht ik stiekem mee naar huis nemen als aandenken. Binnen 20 min mocht ik mij weer aankleden.
Helaas kreeg ik na 2,5 dag een allergische reactie op de pleisters en hechtstrips. Het was te verwachten. Rode huid en de eerste blaar was al gevormd. Voor de zekerheid daarom toch nog even langs de huisartsenpost in het JBZ. Wat te doen...? Want die hechtstrips moesten eigenlijk 10 dagen blijven zitten ter ondersteuning van de wond. Stevige BH aan en rust houden was het devies. Want het middel mocht natuurlijk niet groter worden dan de kwaal. Ook onder die ene hechtstrip die er toch weer opgeplakt werd kreeg ik 's middags jeuk. Eraf ermee! Nu de wond dus laten helen zonder pleisters en dat gaat wat mij betreft prima.
Wel gek hoor, die PAC. Aan het kastje zat totaal 23 cm draad dat door mijn holle ader tot vlak boven mijn hart uitkwam. Zodat de chemotherapie in de enorme stroom bloed van het hart optimaal verdund en doorgepompt zou worden om vaatschade tegen te gaan. Een raar idee, maar oh zo fijn dat dit kon.
Met deze laatste update komen we echt aan bij het einde. Nogmaals heel erg bedankt allemaal. Ik heb inmiddels al veel reacties gekregen van vrienden & kennissen die mijn blog gaan missen (ik jullie ook!), onbekenden die door mijn blog hun eigen verhaal of het verhaal van anderen hebben herbeleefd (en hopelijk een stukje hebben kunnen verwerken), maar ook vrienden die proosten op het leven en nieuwe avonturen. En daar gaan we voor. Ik snap dat jullie wellicht even moeten afkicken ;p. Voel je vrij om me toe te voegen op Facebook. Kun je ons toch nog een beetje volgen :)
Schroom daarbij niet om een berichtje achter te laten op mijn blog!! Ik vind het Leuk om te weten wie mij al die tijd gevolgd hebben! En ik verwacht dat dit fijn zal zijn om later terug te lezen!
Dikke knuffel en kus voor jullie allemaal.
En we heffen het glas op het leven!
XXX
Wauw, wat was het gaaf 14 februari! Adriaan had de verrassing totaal niet zien aankomen, dus dat was dubbel zo leuk. We hebben eerst heerlijk gegeten in Kasteel Maurick te Vught. De borden waren opgemaakt als kleurrijke schilderijtjes vol met lekkers (zie de foto's). Tijdens het eten hebben we tevens jullie lieve kaarten gelezen. Zo fijn dat jullie allemaal zo meeleven! En tja, die laatste pillen... Nee - ik heb Adriaan niet ten huwelijk gevraagd, ondanks dat dit vast even door zijn hoofd spookte toen ik het 'ringendoosje' pakte. Ik had mijn laatste pillen natuurlijk wel 'passend' ingepakt. Gooi, slik - hoppa weg ermee! Hebben we dat ook maar gehad.
En gewoon omdat het kon zijn we daarna in het Landgoed Huize Bergen blijven overnachten. Wederom wat een feest. Met een wijnarrangement achter mijn kiezen heb ik optimaal plezier gehad van de kamer want slapen ging natuurlijk niet meer, haha. Pff, dat wordt weer even trainen m.b.t. de alcoholinname.
Na dit alles zijn we op de 15e gaan lunchen met mijn ouders. De echte eerste dag zonder chemopillen. En als verrassing stonden daar ook nog twee vriendinnen op de stoep. Niet verwacht en enorm gezellig, bedankt meiden!
En toen, tja - de week van de afsluitingen. DE operatie. De zenuwen vielen eigenlijk wel mee. De hele ochtend was ik bezig geweest om afleiding te hebben. Maar toen het moment dichterbij kwam heb ik me toch een huilbui gehad! 'Ben ik nu echt beter?', 'Is het nu echt voorbij?'. Ik zweef tussen opluchting en een begin van een gevoel van vrijheid voor de toekomst tot ongeloof en angst. Ineens voelt het definitief. We hebben de eindstreep gehaald! En ik ben er nog!
Het afscheid van mijn grote vriend. Mijn port-a-cath wordt eruit gehaald. De ingreep zelf viel gelukkig mee (ondanks dat het gepruts, getrek en geknip in en aan je huid niet fijn is om te horen!). Adriaan mocht er bij wijze van uitzondering bij zijn en ook mijn PAC mocht ik stiekem mee naar huis nemen als aandenken. Binnen 20 min mocht ik mij weer aankleden.
Helaas kreeg ik na 2,5 dag een allergische reactie op de pleisters en hechtstrips. Het was te verwachten. Rode huid en de eerste blaar was al gevormd. Voor de zekerheid daarom toch nog even langs de huisartsenpost in het JBZ. Wat te doen...? Want die hechtstrips moesten eigenlijk 10 dagen blijven zitten ter ondersteuning van de wond. Stevige BH aan en rust houden was het devies. Want het middel mocht natuurlijk niet groter worden dan de kwaal. Ook onder die ene hechtstrip die er toch weer opgeplakt werd kreeg ik 's middags jeuk. Eraf ermee! Nu de wond dus laten helen zonder pleisters en dat gaat wat mij betreft prima.
Wel gek hoor, die PAC. Aan het kastje zat totaal 23 cm draad dat door mijn holle ader tot vlak boven mijn hart uitkwam. Zodat de chemotherapie in de enorme stroom bloed van het hart optimaal verdund en doorgepompt zou worden om vaatschade tegen te gaan. Een raar idee, maar oh zo fijn dat dit kon.
Met deze laatste update komen we echt aan bij het einde. Nogmaals heel erg bedankt allemaal. Ik heb inmiddels al veel reacties gekregen van vrienden & kennissen die mijn blog gaan missen (ik jullie ook!), onbekenden die door mijn blog hun eigen verhaal of het verhaal van anderen hebben herbeleefd (en hopelijk een stukje hebben kunnen verwerken), maar ook vrienden die proosten op het leven en nieuwe avonturen. En daar gaan we voor. Ik snap dat jullie wellicht even moeten afkicken ;p. Voel je vrij om me toe te voegen op Facebook. Kun je ons toch nog een beetje volgen :)
Schroom daarbij niet om een berichtje achter te laten op mijn blog!! Ik vind het Leuk om te weten wie mij al die tijd gevolgd hebben! En ik verwacht dat dit fijn zal zijn om later terug te lezen!
Dikke knuffel en kus voor jullie allemaal.
En we heffen het glas op het leven!
XXX
-
21 Februari 2017 - 17:28
Petra Stijnen Vleeshouwers:
Lieve alledrie
Het ga jullie goed!!
Lieve groet
Petra -
02 Maart 2017 - 15:31
Giny Oosterwijk:
Wat geweldig deze volgende stap!Geniet van alles om jullie heen en heb vertrouwen.Het komt goed met zo'n sterk karakter.
groeten Giny Oosterwijk -
02 Maart 2017 - 16:04
Olga (familie):
Lieve Kirsten,Adriaan en Fleur,
Geniet van het leven en van elkaar !
Dikke kus Olga xxxxx
-
04 Maart 2017 - 13:40
Marloes Van De Sande:
Hi Kirsten,
Wat een bijzondere dag en op bijzondere plaatsen om jullie strijd af te sluiten!
Ik heb je blog altijd met veel bewondering gevolgd.
Met jouw instelling ga je er er zowel lichamelijk als mentaal komen. Je bent een power woman!
Ik wens jou, jouw gezin en familie alle goeds toe!
Laten we proosten van Guus Meeuwis schiet me te binnen..
Op jullie!
Liefs,
Marloes -
22 Maart 2017 - 09:49
Lindsay:
Hoi lief vriendinnetje,
Wat fijn dat je deze nare periode kunt afsluiten. Ik heb je blog met veel bewondering, tranen en af en toe een lach gelezen en je hebt me zeker inspiratie gegeven; laten we gewoon gelukkig zijn!
Ik wens jullie al het geluk van de wereld toe.
X
Lindsay -
26 Maart 2017 - 22:10
Evelyn En Ad:
Lieve Kirsten en Adriaan,
Wat een geweldig goed nieuws. Zijn heel erg blij voor jullie. We worden via je ouders op de hoogte gehouden. Dank je wel voor je mail. We wensen je alle gezondheid, veel liefde en rust toe met z'n drietjes. Dikke kus!
Evelyn. -
16 April 2017 - 10:02
Marijn Sijbom:
Soms kijk ik je blogs nog even na, Jezus wat een ellende heb jij (en daarmee ook Adriaan) meegemaakt. Diepe Dalen maar daarentegen ook enorme ups. Als je kijkt naar je eerste blogs en de laatsten, wat heb jij een strijdlust en wat is het heerlijk dat jullie nu weer verder kunnen. Tot snel.
Groetjes Marijn (en Maaike) -
01 Mei 2017 - 15:38
Daphne De Loor:
Al die tijd toch af en toe je blogs blijven lezen en zo blij voor jullie om nu deze laatste BLOG te zien. Ook al is het beetje laat misschien, maar ik ben echt vet blij voor jullie. En wat fijn dat jullie ook in slechte tijden zo sterk kunnen zijn met elkaar. Jullie liefde straalt van het bericht af.
Lieverds; heel veel geluk met zn 3-en en dat dat uiteraard in blakende gezondheid mag zijn.
Groetjes, Daphne
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
